hiç "irfan" kalmamış

2011-12-22T01:46:00.002+02:00

aklım almıyor artık, gözlerime perde düştü, perde kalktı,
acaba neler oluyor. merak etmiyor değilim. aklım almıyor ama yine de merak ediyorum orada acaba neler oluyor. kendimce çok çabaladım. uğraştım. didindim. söze alamadım. söze almadım. merak etmemek için düşünmemek için kim bilir nelerle nerede düşüp kalktım. ama olmuyor, olmuyor işte.
garip değil mi?
elimdeki çizgileri sanki ben çizdim de şimdi yollar bi o kadar karışık.
ben çok çalışıyorum. ister inan ister inanma, geçtiğim yolları değiştirdim, insanlara bakışımı değiştirdim. suskunluğumu değiştiremesem de farkında olmadan büyümüşüm neticesinde. ama ellerim hala eskisi gibi, ellerim kayıyor sürekli, tutuyorum gitme diye ama kaçıveriyor istemeden bazen. bi kere de sağ gösterip sol vursan ne olur ki sen de. şaşırsam kalsam o vakit. belki iyileşirim. yada kimin umurunda ki dimi... boşver. sen devam et ben beklerim. nerede bekliyorum bilmiyorum ama.
radyoyu açıyorum frekans frekans kendimi arıyorum bazen.
acaba neredeyim aslında ne farkeder senin olmadığın bir yerdeyim işte...

acaba biliyor musundur sende? okuyor musundur hiç? dinliyor musundur? yada "sen kimsin yaa" diyorsundur!

murat çelik ayrılık

2011-12-06T15:22:00.000+02:00

2011-11-20T00:15:00.001+02:00

2011-11-17T22:25:00.001+02:00

Gecelerden bir gece arıyorum senden muştular getiren…
Bir sır düşür yüreğime Rabbim, ayaklandır damarlarımdaki donuk kanı.
Güzel dualar adına, ırmağının akışına kat beni.
Yatsı ezanı okunurken bir vav gibi eğileyim, büküleyim senin dergâhında.
Bir elif gibi dimdik , bir mim gibi mesrur, dizileyim sana gelen yollara.
Sen şüphesiz her şeyi bilen, görensin.
Bir damlayı can eyleyen, bir saatin kadranına sıkıştırılmış zamanı, an eyleyensin.
Mekân ve zaman senin için anlamsız.
Kapına geleni şan eyleyensin.
” Bî vefadır dar-ı dünya kimseyi şad eylemez “ denen dünyayı han eyleyensin.
Geldik gidiyoruz diyen bir nakaratız hayatın feracesinde.
An be an beklenen güzel ölümü gözlerimize nihân eyleyensin.
Buz tutmuş gecelerin ayazında senden gelecek nurdan ışıklar beklemedeyim..
Güneşi seherde tan, kainata vatan eyleyensin…
İnkara düşmüş yürekleri, sıkıp sûzan eyleyensin.
Dilediğini o an gerçek kılansın.
Gördüğüm bütün güzelliklerin kusursuzluğu karşısında ürperiyorum.
Beni sana yakın eyle Allahım…
Halimi ahvalimi sana arz etmeye, sana gelmeye bir gece arıyorum…
Gecelerden bir gece arıyorum senden muştular getiren…
Nasip eyle Allah’ım, o geceye düşür beni…

Ey Sevgili, En Sevgili, Allah’ım,
Bir iz düşür yüreğime Ey Sevgili, beni sevdiklerine kat, bir iz düşür yüreğime.
Sen ki, dilediğini veli, dilediğini âli eyleyensin.
Kendimden sana iltica ettim Allahım.
Ağyar ve masivanın elem ve kederinden sana sığındım.
Senin mücerret nasihatin, cehaletimin azgın ellerinde,müşahhas acılara dönüştü. Emirlerini unutan hıfzım bana eza ve ceza getirdi.
Bin musibet belgeli yüreğimin kuytularında.
İbadet ve taat ile neşveli olmayan yürekleri har, sana gelen yollarda gezinmeyeni zar eyleyensin.
Heva- hevesine düşeni bîzâr eyleyensin.
Şükür ve hamd çiçeklerini demet demet sunuyorum kapına.
Kabul buyur Allah’ım.
Eksiklerim, yarımlarım, günahlarım var.
Huzurundayım ve utanıyorum.
Rahmetinin sağanağından beslenen ümît ve korku arasındayım.
Üşüyorum.
Davut’un esrarlı ilahileri, Musa’nın Yed-î Beyzâsı, Musa’nın kıvrılan Âsası gibi senden gelen her şeye ürperiyorum.
Masmavi göklerin derinlerine uzanan minarelerin şerefesine dokunuyor güvercin yüreğim. Uçup sana gelmek diliyor.
Senden gizli olmayan halimi sana anlatmaya, söylemeye utanıyorum.
Sen bana ne kadar yakın, ben sana ne kadar uzağım Allah’ım?
Nasip eyle Allah’ım o geceye düşür beni….
Beni Sana yakın eyle Allahım…
Halimi ahvalimi sana arz etmeye, sana gelmeye bir gece arıyorum…
Gecelerden bir gece arıyorum senden muştular getiren…

Allah’ım,
Bir söz düşür yüreğime Allah’ım, ruhumun vadilerine efsunkâr olsun, dile gelsin seccadem senin adınla çiçeklensin.
Ayaklansın cümle duygular.
Sıcak ve içli dualar, ruhumun düğmelerini iliklesin.
Ruhumun yalanı yok.
Bilirim ki ben söylemesem de içimdekileri bilensin.
Sözün tükendiği şu demlerde gönlümden güvercinler uçuyor senin dergahına.
Sözler var kör, sağır ve dilsiz bütün aydınlıklara…
Dünümü, geleceğimi bilir, ben kulunu kollar, gözetirsin.
En hakiki sevgili seni bellemiş, sadece sana bel bağlamışım.
Bu hayalhanesinde her şey hayal olsa da senin gerçekliğini tespih eder cümle kainat.
Her şeyin tek sahibi, tek taptığım, tek sevdiğim, tek aşkım, tek sevgilimsin…
Biraz kül biraz duman gibiyim Senin aşkınla.
Ruhumun bütün kapılarını Seninle açıyor ve Senin adınla başlıyorum nefes almaya.
Senin adınla gün ışıyor, ruhum aydınlanıyor.
Yüreğimde Sana gelen yolların önü açılıyor.
Mesafeler daralıyor.
Ruhuma düşen sese kulak veriyorum…
Bir ikindi vaktinde bir davetiye almak Senin makamından ve yollara düşmek sabah sisi gibi…
Sana gelmek duygusu bile şahlandırıyor gönlümün rahvan atını.
Dualarım dilekçe, ruhumu aşıyorum ve;
Allah’ım, diyorum.

Ey Güzel Allah’ım!
Beni sana yakın eyle…
Halimi, ahvalimi sana arz etmeye, Sana gelmeye bir gece arıyorum…
Gecelerden bir gece arıyorum Senden muştular getiren…
Nasip eyle Allah’ım, o geceye düşür beni…

Allah’ım,
Herşeyi birbirine müsenna yaratan ulu Allah’ım,
Bir köz düşür yüreğime Rabbim, Senin aşkınla yaksın beni.
Biraz kül biraz duman olayım.
Senin dergahının kapısı her dem açık.
Bütün eksileri, bütün yarımları ve bütün noksanları kuşandım, bilemedim..
Bizi yarımlarımızla, eksilerimizle, kusurlarımızla affeyle Allah’ım.
O ilk halimizi, “Kâlu Belâ” iklimini kuşanayım yeni baştan.
İzin ver, nasip eyle; akla karalarımızı, sağ alt yaralarımızı.
Menekşe kokulu bir sürur düşür zavallı yüreğime.
Vuslatın arifesinde, takvimi unutup sana ayaklanıyor ruhum.
Hayallerin ötesindeki güzelliği muştulayan davetine kulak kesildim.
Şafağın erguvani rengine çalıyor gözlerim.
Feylûle uykusuna dalan gözlere inat, hiçlik uykusuna dalan gözlerime yağıyor hüznüm.
Senin hasretinden ağlıyorum.
Sılamdan uzağım.
Kudretinden aşk fışkıran kelamın düşüyor bağrımın orta yerine.
Ellerimi Sana açıyorum…
Her şey Seninle başlıyor ve Seninle bitiyor.
Ey ruhumu onaran büyük Allah’ım, gelişlerim Sana, gidişlerim yine Sanadır…
Beni Sana yakın eyle…
Halimi, ahvalimi Sana arz etmeye, Sana gelmeye bir gece arıyorum…
Gecelerden bir gece arıyorum Senden muştular getiren…
Nasip eyle Allah’ım, o geceye düşür beni…

2011-11-17T22:20:00.001+02:00

Söküklerini dik sözlerinin, dilini kalbine yanaştır;

Dilinle söylediğini kalbinle de söyle.

Dikiş tutmuyorsa şayet, söylenmeyi bırak;

sus,

Kalbinden geçmeyeni diline değdirme.

2011-10-25T00:35:00.002+03:00

başını yastığa koyduğunda aklına bin tilki gelirde bi tanesi gelip tilkileri kovalamaz
e zaten tilkilerlerle oynamaktan bi çok şeyi unutmuşsundur hani. burda böyle durup beklerken gelmeyeceğini bilmek ve gelmeyeceğini bildiğin halde beklemek de bişey olsa gerek misali

yalnızlığının koynuna sarılıp uyumaya çalışmak ve medet ummak sarı yazdan kalma mektuplardan
sonra nefes açıp kurtulmak, haber almak hergün kara bulutlardan haber yok diye.

beklemek, beklettirmek, beklettirilmek zor hepsi, sonu toprak olmayacak mı hepsinin zorlukla birlikte, neyse pil biter. söz biter. yazı kalır. biz gider. iz kalır.

lili

2011-10-13T22:22:00.003+03:00

şu sahte yaşamından sıyrıl bir daha..
ne olursun, bırak tüm alışkanlıklarını...
göreceksin, yaşanıyor ihtiyaç olmadan yardıma...
pek çoğu var öğreneceğin dahası...

ileriye atacağın her adımda...
karşına çıkacak her sorunda...
ben olacağım senin yanında
ortasından geçeceğin her sokakta...
evvelinde bulunmadığın mekânlarda...
ben olacağım senin yanında...

lili...

biliyorsun bizim gibiler için bir yer var hâlâ...
her damarda dolanır aynı kandan...
seni melek yapanın kanatlar olmadığını anlarsın...
tek yapacağın çıkarmak kötülükleri aklından...

ileriye atacağın her adımda...
karşına çıkacak her sorunda...
ben olacağım senin yanında...
ortasından geçeceğin her sokakta...
evvelinde bulunmadığın mekânlarda...
ben olacağım senin yanında...

lili...

bir busedeki göz açıp kapanmada bulacağız cevabı...
it tüm korkularını gölgelerin derinlerine...
benzeme sakın renksiz bir hayalete...
çünkü hayatın en güzel resmi senin içinde...

Birkaç gün

2011-10-04T23:19:00.001+03:00

Birkaç gün önce,
Belki birkaç ay
Gözlerin düşmüştü aya,
ay yoktu ama, gözlerinse yanımda
Sonra bir rüzgar çıktı usulca bi fırtına
uzaklardan bir şeyler getirdi bana
belki göremedim ama duydum defalarca.

Birkaç gün önce,
belki birkaç ay
Bir yağmur yağdı asla ıslatmayan
hiç üşütmeyen ama beni ısıtan,
Sonra bir müzik duydum
kulağımda olmayan
içimde hissettigim, vücudumda dolaşan

Birkaç gün önce,
belki birkaç ay
Dünya döndü ters ama kimse duymadı
duyan biri vardi o da tabiki ben
sonra bir şimşek çaktı hiç ses çıkarmayan
gördüm ışığını gözümle
ışık değildir parlayan.

Ah Muhsin Ünlü

öylesine bir mektup!

2011-10-01T19:45:00.000+03:00

Öyle içimdesin ki. Yanağımda dolaşan rüzgardan daha gerçek dokunuşların. Küçük, ürkek, kesik dokunuşlarınla, belki de her zamankinden daha yanımdasın. Yani öylesine, o kadar bensin ki. Ah nasıl anlatsam. Boşuna bu çabalarım, doğru kelimeleri aramalarım. Ne kitaplar yazıyor, ne de sözlüklerde karşılığı var. Yalnızca hissediyor insan, yaşıyor. Kelimeler eksik, kelimeler yaralı. Kelimeler cılız.

Taşımıyor, anlatmıyor, tanımlamıyor bu duyguyu. Ben de. Çok başka bir şey. Sevginin ortasında, derin acılar hisseder mi insan? Aydınlık gülümsemelerin içine, hüznü yerleştirir mi durup dururken? Gözlerine buğu,diline sitem, yüreğine burukluk, çöreklenir kalır mı asırlarca?

Gelmeyeceğini bildiği mektup için, posta kutusunu hep aynı heyecanla açar mı? Dedim ya, başka bir şey bu. Ne kadar yalnızsam, o kadar seninleyim şu günlerde. Belki de en başta, tutup seni en derinlere koydum diye oldu bunlar. Kimseler ulaşmasın diye, kimselerin bilmediği, bulamayacağı yollara götürdüm seni. En derinlerde tuttum. Bana sakladım. Derine, hep daha derine.

Seni yapayalnız, bir tek bana bıraktım. Paylaşamadım yanlış yaptım. Sana ulaşan yolları kaybettim diye bütün bu şaşkınlıklar. Kendimi oradan oraya vurmam. Sağımda, solumda, ne zaman dikildiğini bilmediğim duvarlara çarpmam, hiç görmediğim çukurlarla boğuşmam. Denizlerin, gürültüyle gelip vurduğu dehlizlerin, acılı duvarları gibiyim.

Duvarlarım yosunlu, duvarlarım kaygan, duvarlarımdan hiç tükenmeyen sular sızıyor. Tutunamıyorum. Renklerim, gün içinde değişiyor. Soluyorum, soğuyorum. Güneş ulaşmıyor içerilerime. Küfleniyorum, yaşlanıyorum. Yalnızlıklar peşimde. Dokunduğum her ıslak duvardan, pis kokulu bir yalnızlık bulaşıyor üstüme. Yapış yapış, vıcık vıcık bir yalnızlık bu. Biliyorum, bütün bunlar, hep benim suçum.

Seni sakladığım yere ulaşamaz oldum. Yollar, gitgide uzadı ve karıştı. Ümidimi ısıtacak, parlatacak, kımıldatacak bir şeylere ihtiyacım var. Ah onun ne olduğunu biliyorum. Sonu sana geliyor her cümlenin. Her şeyin başı içinde ve sonundasın. Bu değişmiyor. Öyle içimdesin ki. Birden aklıma geldi, tuttum sana bir mektup yazdım dün.

Çok mutluydum. Gün içinde neler yaptığımı, nelere kızıp, nelerle mutlu olduğumu, tek tek anlattım. Mevsimlerin ve insanların nasıl karışık ve beklenmedik olduklarını yazdım.

"Yine zamansız yağmurlar" dedim, "Daha önce, hiç bu kadar zayıf değildi güneş ışınları" dedim, "Gerçekten buradaki şarkıları hiç öğrenmeyecek, bilmeyecek, söylemeyecek misin?" dedim. Çok uzun bir mektup oldu. Başından sonuna kadar okudum da.

Neler yazmışım diye merakımdan.

Sonra çekmecemden bir zarf çıkarıp, adını yazdım. Büyük harflerle, yalnızca adını. Adresini bilsem gönderir miydim, bilmiyorum. Mektup cebimde. Cebim yüreğime yakın. Yüreğim sende. Sen yüreğime yakın. Öyleyse mektup sende.

Can DÜNDAR

cefaname

2011-09-12T01:58:00.003+03:00

sevgili vefaname

aslında senin adını cefaname koymalıymışız,
zira ne zaman dar gelse şu cihan
sana uğrar olduk hiç halini sormadan.

kader efendi yine canımı sıktılar, zaten bi gitmediniz başımızdan.
başımızın üstünde yeriniz mi var yoksa, öyle birşey dediği mi de hatırlamıyorum ya.

aaah kader efendi.
hep mi karşıma çıkaracaktınız görünmek istemeyenleri,
görüyorum işte yok ki bunun da ötesi,
hem kaçırsan ne olur ki gözlerini,
gören de göz değil ki.

susuyorum,
sustukça sen konuşuyorsun kader efendi,
sen konuştukça ben batıyorum,
battıkça daralıyorum. karanlık basıyor sanki,
rüyalara bile bağlarbaşı,
bilinçaltımın sinemasında hep aynı karanlık rüya,

önce dua sonra bir kalem yine rahatlamak adına,
ellerin titrer işte hep o anda,
yazamazsın ki bişeyler,
yüreğindeki depremin şiddeti arttıkça ellerin daha da titrer,
ki biz ne depremler yaşamış çocuklarız,
ne faylar geçmiş yüreğimizin ortasından,
ne harabelerde kalmışız
ama hiçbirisi sen şiddetinde değilmiş,

bak yine sen şimdi,
kalemin ucu kırıldı,
ama kalem kırılmadı gitti...

ne farkeder bir rüya olsan?

2011-08-26T21:21:00.002+03:00

merak eder dururum ey maşukum

yoksa sadece bir rüya mıydın?

uzun kış gecelerinde gözüme ayan olan

bir bahar rüyası; latif ışıklarıyla

bu donmuş kalbe düşen?

yoksa bir şarab rüyası mıydın

bu sarhoş gözleri dolduran?

ve öylece meraktayım benim tatlı maşukum,

içsem mi diye bu yakut şarabı,

yoksa ağlasam ve saçsam mı

yüzünün cemali nakşedilmiş bu pırlantaları,

adının zikrine tesbih eylediğim

gözyaşlarını saçsam mı?

seni geriye çağırmanın öyle çok yolu var ki

ne farkeder bir rüya olsan..

mevlana celaleddin k. s.

elinin tersi

2011-08-23T01:23:00.001+03:00

insan işi düştüğünde işi düştüğünü hatırlar ve arar derler ya,
doğru mudur bilmem,
ama yalan değil aslında,
rabbine de öyledir kimi zaman insan.
hangi birimiz ellerini semaya açıp rabbinden bir şey diler yahut isterken işi düşmeden dua etmiştir ki.
etmişse de bilemiyorum o insana samimiyetinden ötürü saygı duyuyorum. zira sizden az kaldı, allah sizin gibi insanları karşılaştırmayı nasib eylesin bizleri.
gerçi kimsesizlerin kimsesi olan rabbimiz kimimiz varki senden başka dileyebileceğimiz,
ey rabbimiz hamd ediyoruz sana, şükr ediyoruz yeri geldiğinde de, çokça zaman şükr etmek gerekirken etmiyoruz, bencilliklerimiz gözlerimizi boyarken aciziyetimizi unutuveriyoruz.

sıkılıyorum, içimin sıkıntısına merhem olurcasına birşeyler döküyorum satırlara, göklere giden kafi olmuyor. yazmasını da bilmiyorum ya karalıyorum işte, karalamak işte...

sıkılıyorum ve hala uyuyamıyorum doğru düzgün, bazı insanların gereksiz yere "of"lamaları yüzünden çok şey kaybediyorum. ne oluyorsa bana artık. sabır ama, geçebiliyorum böyle şeyleri, geçtikçe umursamazlığa gidecek diye korkuyorum bazen. ki insanın başına hep korkuları yüzünden olmadık şeyler gelir. korku kiralık bir katil gibi güzel olan tüm duyguları ya öldürür ya da kaçırır. korku peşimde, gemi misali güvertemde sızmış biyerlere, ya batarsak nidalarıyla dalgalarla vuruşuyoruz bakalım. denizler toprak kadar değiller, biraz nankör ama delikanlıdır denizler, toprak gibi değil rengini cismini belli ederler her zaman, sıkıyorsa gel der hep ben buyum sen bilirsin der. toprağa da laf yok aslında onca can alır böğrüne, sonra onlarca can vermeye vesile olur bitkilere, garip değil mi bi yandan alır bi yandan verir. şimdi ben açsam toprağa gömsem içimdekini bi yerden kesin çıkacak yine karşıma, yok denizlere gidip derinlere atsam inci olup inşallah çıkmaz karşıma...

can sıkıntısı eseridir. tebessüm ettirmez... :)

beni vur

2011-08-16T12:04:00.002+03:00

bir ince pusudayım
yolumun üstü engerek
bir garip akşamdayım
sırtımı gözler tüfek

ben senin sokağına
ulaşamam,dardayım
o mazlum gözlerine
bakamam,firardayım

oysa ben bu gece,yüreğim elimde
sana bir sırrımı söyleyecektim
şu mermi içimi delmeseydi eğer
seni alıp götürecektim

beni vur.... beni onlara verme
külümü al uzak yollara savur
dağılsın dağlara dağılsın, bu sevdamız
ama sen ağlama dur

bir ince pusudayım
bu gece zehir zemberek
bir yolun sonundayım
sessizce tükenerek

ah, senin ellerine
uzanamam,yerdeyim
o masum hayallere
varamam ölmekteyim

2011-08-14T23:47:00.011+03:00

Hz. Musa'nın Duası

“Rabbişrahli sadri ve yessirli emri.
Vahlul ukdeten min lisani ve yefkahu kavli”

“Ey rabbim.
Göğsümü aç, genişlet. İşimi kolaylaştır.
Dilimde bulunan düğümü çöz de anlasınlar beni”
(Taha:25-28)

Hz. İbrahim'in duası

“Rabbic’alni mukimessalati ve min zürriyeti.
Rabbena ve tekabbel dua.
Rabbenağfirli veli valideyye velil muminine yevme yekumul hisab”

"Rabbim beni namazı dosdoğru,
mükemmel şekilde kılan bir insan yap.
Zürriyetimden de böyle insanlar yarat.
Ey Rabbimiz! Dualarımızı kabul et.
Rabbimiz, Kıyametin kopacağı günde, beni ana ve babamı ve müminleri bağışla.
(İbrahim:40–41)

her gemi biraz deniz

2011-08-01T23:35:00.005+03:00

biliyor musun o kadar çok anlatacak şey buluyorum ki,
yoksun.
ve hepsi hiç kimseler yokken üst üste gelerek sanki altında kalmış gibi hissettiyor bana.
altında kaldıklarımın sessizliğidir belki de konuşamadıklarım.
yoksan yoksundur aslında. ne diye görmezlikten gelirim ki hala.

ne ümitlerle çıkmıştık, çıkmaya çalıştık, ulan çık hatta be,
yollar bitmiştir muhtemelen ya da yanlış yoldayızdır belki, hani ümitlerde bişey yok yani, duruyor olduğu yerde.

yine yelkenleri açtık gidiyoruz, bakalım nereye kadar,
hangi limanda unutacağız yahut bulacağız sizi bilmiyorum,
gelip geçerken limanlarınızdan bi el sallarsınız artık.
sizi bulmak yada unutmak çok mu kolay,
kolay olsa neye yarar,
gözler dolmuş,
hep kaçar,
hep kaçar...

http://fizy.com/#s/1ahq1f

Ramazan'da geldi ayrıca, heyecandan uyuyamadım dün sabah,
ulan baksana ramazan bile geldi be...
neyse hayırlı Ramazanlar...

kar altında hüzün denemesi

2011-07-05T22:43:00.001+03:00

Dünyanın en uzun hüznü yağıyor
Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne
Kar yağıyor ve sen gidiyorsun
Ağlar gibi yürüyerek gidiyorsun
Belki bulmağa gidiyorsun kaybettiğimiz
O insan ve tabiat çağını

Dön bana ve dinle
Kuşlar uçuşuyor içimde
Loş bir keman solosu gibi
Kuşların uçuştuğunu içimde
Dön bana ve dinle.

Karanlık denizlerin dibinde
Birtakım incilerin olduğunu
Birtakım incilere ve hatıralara
Neden bağlı olduğumuzu unutma.

Duy beni ve dinle
Denizler boğuşuyor içimde.
Unutma diyorum ama sen anla
Anlat bizim de yaşamak istediğimizi onlara.

erdem beyazıt

parça parça

2011-05-11T22:55:00.000+03:00

Biz gittik, kalanlar sağ olsun;
doğan, eninde sonunda ölür.
Gökkubbede oturanlar iyi bilir,
damdan bir taş atıldı mı, düşer.

Hırsı bırak, kendini boş yere harcama.
Şu toprak altında çırak da bir, usta da.
Hiç naz etme, a güzel,
bu mezarda ne Şirinler var, ne Şirinler,
Ferhat gibi yok olup gittiler.
Direği yelden yapı, a güzel,
dayansa dayansa, ne kadar dayanır.

Kötü idiysek, geçtik gittik kötülüğümüzle,
iyi idiysek, hayırla anın bizi.
Zamanının tek eri olsan bile
bir gün gidersin sen de tek tek gidenler gibi.

Yok olmayı istemiyor musun,
iyi şeylerden evlâdın olsun.
İyiliklerin bükülmüş ipliğidir kalan,
odur dünyaya direk olanların canı.

Şu akıp giden kum seline bak,
ne durması var, ne dinlenmesi,
bak birdenbire bir dünya nasıl bozulur,
nasıl atar bir başka dünyanın temelini.

Bu kupkuru yerde ben Nûh'un gemisi.
Ömrümün sona ermesi de Tûfan.
Girdik susanlar arasına, yattık uyuduk.
Çığlığımız sınırları aştıydı nasıl olsa.

biraz biraz az biraz

2011-04-16T11:10:00.003+03:00

günün birinde böyle bir vakitte
hiç böyle olacağını düşünür müydüm acaba?

hergün aynı elbiseyi giyip hergün farklı bir kişi olabilmek çok zor değilmişmişmiş,
saçma sapan sorunlarla saçma sapan kişilere yola çıkıp saçma sapan biraz da trajikomik anlar geçirmek insanı deli ederken bu geçen devir insan da neler bırakabilir ya da neler katabilir acaba?

hep yakınırken hep bişeylerden şikayet ederken aslında şikayetlerin yakınmaların illeti saçma sapan dediğin devir midir acaba?

biraz biraz az biraz sıyırmaya ramak kalmış mıdır acaba? :)

$ 17 çanakkale

hangi biri

2011-04-02T15:17:00.001+03:00

ne günler geçiyor ne geçen zaman,
bişeyler geçiyor, geçip giden şeyler bir önceki günü aratıyor bazen
bazende çok şükür geçti bugün de diye seviniyor insan,
ki insan olarak kalmak da zor bu köhne yerde
insanlığın kıyafetin içine sıkıştırıldığı ve orada kaybolduğu son 32 gün,
sadece 32 gün
acısıyla tatlısıyla, iyisiyle kötüsüyle değil,
iyi ve tatlıyı avuçta tutmaya çalıştığımız hatta çalışabildiğimiz 32 gün,
hala geçebileceğine inanmıyorum, inanamıyorum,
ki böylesi hayal kırıklığına uğratmıyor insanı,
olurda bir gün o gün gelirse bilmiyorum inanmak zor yine de,
sana dua edeceğim diyarbakır. hem de çok...

anlar vardır işte

2011-02-27T12:32:00.001+02:00

Yaşadıklarını sindirmeye çalıştığın anlar vardır..
Öyle bastırırsın ki ellerini yüreğine sindirmek için,
fazla derine gider ve unutulmak bir yana amacını şaşırıp acı izler bırakırlar.
Acını hafifletmek için güldüğün dakikalar yaşarsın işte böyle anlarda.
O anlar ise daha çok acıtırlar böyle bir gülüşü yaşamak zorunda kaldığın için.
Yanlışı doğru saymak istediğin anlar vardır..
Küçücük doğrularla büyük yanlışları sıvamaya çalıştığın anlar.
Sırf kalbini acıya alıştıra alıştıra yaklaştırmak için,
o küçücük doğruları acıyla kalbinin arasına koyarsın,
gözlerin kapalı, inanırsın sadece...

Bazen de yanlışla doğruyu ayırd etmek istemediğin zamanlar olur..
Öylesine, yaşamak zorunda olmadan yaşadığın..
Her saniyesi için mutlu olduğun,
her saniyesinin bedelini ödediğin anlar..
Ödediğin bedelleri bazen ağır,
bazen çok hafif bulduğun anlar vardır..
Az bulmaya devam etmek adına bahaneler ürettiğin anlar ve içinde gerçekten az olduğunu hissedip,
yüzünde aksini ifade eden bir gülümsemeyle utandığın anlar vardır...
Kendini kısa bir süre önce hayal ettiğin yerde bir anda ama yanlış şekilde bulduğun anlar vardır..
Yaşadığın kargaşayı farklı şekillerde sindirirsin işte o zaman,
farklı şekillerde tekrar tekrar oynarsın kafanda ve yaşarsın..
Hepsinin sonunu farklı bitirdiğin hikayeler vardır.
gözlerin kapalı, sabır dersin sadece...

2010-11-17T15:20:00.002+02:00

Zoraki yaşıyoruz..zoraki..
Zoraki doğmuşuz çünkü..söylediler..
Zoraki emmişiz anamızın sütünü..
Zoraki doyurmuşlar karnımızı bizim..tıka basa be abi..
Söylediler..kusmuşuz..
Zoraki büyümüşüz biz... ne büyümesi..yaşlanmışız..
Olgunlaşalım derken yıpranmışız be abi..
Zoraki ağlayıp zoraki gülmüşüz..
Yalan değil be abi..zoraki sevmişiz..
Silah dayamışlar gibi kalbimize..zoraki..
Yine de sevmişiz..ağlamışız be abi..unuttun mu??.. gülmüşüz biz..
Olsun be abi ..
Doğmuşuz ya..
Kussak da doymuşuz ya abi..
Ağla be abi..öyle içinden değil şimdi..ulu orta..hüngür hüngür..
..varsın çocuk desinler.. çocuk olalım şimdi.
hemencecik silme be abi..bu seferlik süzülsün..
varsın çirkin desinler..dudakların büzülsün..
öyle bir ağla ki şimdi..
düşmanların değil sevdiklerin dahi üzülsün...
Gül be abi..öyle kısık ateş değil şimdi..
doya doya..cayır cayır..
Varsın ayıp desinler ..çoook desinler..
Ayıp mı be abi..mutlu olmak bu kadar mı çok...
Sev be abi..düşünmeden..hesapsız..plansız..
Çarpmadan..bölmeden mutluluğu..sev şimdi
Varsın mecnun desinler..adını doğar doğmaz.. beşikte koysunlar..
Kulağına fısıldasınlar...aşk desinler..
Sev be abi..sev..
Azar azar değil şimdi..tükenmesinden korkmadan..
Ne varsa yüreğinde.. öylece..
çıkaramazsan şimdi..
yüreğinle be abi..yüreğinle
Sök gitsin..dök gitsin bırak da..sev gitsin be abi..
Giderse gitsin..
Varsın hicran desinler..zoraki değil ya..
Ağla be abi..ağla şimdi..
Varsın deli desinler..
Bugün değil belki ama..
Her gün bayram yapalım be abi..

Ahmet Celep

2010-02-20T01:08:00.003+02:00

susmayı tercih eder yüreğiniz

kelimelerin kaynağı harfler bile kayıptır

kayıplığınız nisbetinde,

tek kelime dahi çıkamaz, çığlıklar altında ezilen yüreğinizden,

eskitilmiştir yaşam

bağıran bir notanın inlemesidir içinizi yakan

notalar neden bağırsın ki diyerek

size yakıştırılan, size yapıştırılan ve sizin kaçtıklarınız

kaçtığınız ölçüde içine düştüğünüz

tadına alıştığınız güzellikten mahrum edişiliniz

hayatın kısır döngüsünün omzunuza insafsızca bıraktıkları

sizi anladığını söyleyenlerin sizi anlamadığı bir dünya…

evet buydu ,

aradığım noktadayım dediğiniz anla kaybettiğiniz anın cenkinde yaşadığınız yaşamsızlık

nefessizliğinize eklediğiniz ıssız hayalleriniz

ve ürktüğünüz sonlar

muaamma yaşamın can damarımıydı yoksa

ya da yaşam bunu hakediyorsun diyordu

hep güçlü insan çizme çabanız da bir kamburdu aslında;

yüreğinize, aklınıza dayatılmış bir kambur

ve ezildiğiniz kimliğiniz

dağların laf dinlemez yalnızlığıda yoktu

duvarlar, dağlar, balkon aralıkları belki de hepsi sonsuz bir boşluğa açılıyordu

acıydı ellerinizden akan

acının çocuklarıydı gebe kaldığınız

acıdığı kadar acıtanlardı yareniniz

susmayı tercih eder yüreğiniz

susadıkça susmalar...

2010-02-04T01:22:00.017+02:00

bulutsuzsan,

yağmursan...

umutsan,
ya unutsan...

bazen sende bir kabus gibisin,

yarı uykulu yarı uykusuz gecelerimize gelmesini istemediğimiz.

olsun var gel,

ne de olsa sende uyanılmaya mahkumsun.

"Yusuf Kıssası"nın Finalisti Olamamak

2009-09-23T09:31:00.022+03:00

Güzeller güzeli Yusuf Kıssası'nın akışı içinde sessiz ve sözsüz dersler vardır. Kıssada sözle hiç vurgulanmaz ama Yusuf[as], onca kötülük gördüğü halde, kimsenin gıybetini yapmaz. Kimsenin gıyabında yapılmış bir konuşması aktarılmaz Yusuf'un[as]. Sözlerinin hepsi de kişilerin yüzüne karşı söylenmiştir. Kimseyi ardından yaptıkları nahoş işlerle anmaz. Ne kardeşlerini, ne kendini ucuza satan kervanı, ne saldırısına ve iftirasına maruz kaldığı "Zeliha"yı, ne de haklı olduğunu bildiği halde zindana atılmasına göz yuman "aziz"i...

Yusuf[as], en başta, kardeşlerinin gıybetini yapmadı. Oysa haklıydı. Kime anlatsa başına gelenleri, ona hak verecekti. Üstelik söyleyecekleri doğru olacaktı. Kendisine haset etmişlerdi. Önce öldürmeye kalkmışlar, sonra da ıssız bir kuyuya atmışlardı. Üstelik gömleğini de üzerinden sıyırıp almışlar, çıplak bırakmışlardı.

Eğer Yusuf[as] kardeşlerinin gıyabında, onları yaptıkları nahoş şeylerle ansaydı, sonunda, kendilerini Yusuf'un[as] karşısında bulup pişmanlıklarını ifade ettiklerinde sevinebilecek miydi? Kendisini bulan kervancılara anlatabilirdi doğruları... Kendisini satın alan "aziz"e gammazlayabilirdi kardeşlerini. Güzelliği karşısında ellerini kesen kadınlara geçebilirdi nasıl da kuyulara itildiğini... Çile çektiği zindanda uzun dedikodulara konu edebilirdi kardeşlerini...

Peki ya o gün geldiğinde.. Kıssanın finali gelip çattığında, kötülük ettikleri Yusuf'u[as] kendilerine iyilik eder halde bulan kardeşleri mahcup olduğunda... "Sen gerçekten Yusuf'sun, öyle mi?" [Yusuf, 90] şaşkınlığının eşiğinde itirafa durduklarında, gıybet etmiş bir Yusuf'un[as] hali nasıl olacaktı? Yusuf[as] da gıybetlerini ederek kardeşlerine kötülük yapmış biri olacağı için, kardeşlerinin "Allah seni bize üstün kıldı ve biz de gerçekten hataya düşenlerden olduk" [Yusuf, 91] sözünü vicdan azabı olmaksızın dinleyebilecek miydi? "Ah, ah, kardeşlerim, ben sizi nicelerine kötüledim, bundan böyle size yeni bir sayfa açma hakkım kalmadı" demek zorunda kalmaz mıydı? O sahici mahcubiyetin önünde sahici bir haklılıkla durabilecek miydi? Bu sahici pişmanlığın oluşmasına katkıda bulunmuş sayabilecek miydi kendini? "Bundan böyle ben sizi bağışlamış olsam da, gıybetinizi dinlettiklerim sizi hep kötü bilecek, sizi hiç bağışlamayacak. İyiliğine şimdi inandığım kardeşlerimi bir ömür kötülükle etiketleyen ben özür dilenmeyi hak etmedim ki..." diye yanıp yakılmaz mıydı?

Anlaşılan o ki, gıybet ettiğimizde, gıybeti ettiğimiz kişiyle yüzleşmeyi ömür boyu iptal ediyoruz. Gıybeti itiraf etsek bir dert, etmesek ayrı bir dert... İtirafta da itirafsızlıkta da çıkış yok. İtiraf etsek, kardeşimizi utandırmaktan korkarız, kendimiz zaten utanırız, üstelik onu, hakkındaki nahoş gerçekle utandırdığımıza da utanırız. Gıybette konuştuğumuz şey "gerçek-dışı" olsaydı, bari sadece biz utanmakla kalırdık, o da zaten kendisinde olmayan bir sıfatla anıldığı için her görüşmemizde utanmak zorunda kalmazdı. Gıybet değil de iftira etseydik ona, hakkındaki nahoşluk yalan olsaydı, onu utandırmaktan korkmazdık, onu utandırdığımız için de utanmak zorunda kalmazdık. Kendi utancımız tek taraflı bir perde olarak kalırdı arada. Ama o "nahoş gerçek" ortaya döküldüğünde, her iki tarafı birden utandırır. Utananlar çoğalır. Hakkında konuştuğumuz nahoş gerçeği açık ettiğimiz birinin yüzüne bakmaya utanırız. Onu da yüzümüze bakmaya utandırırız. İki taraflı bir perde örülür aramızda.

Öyleyse itiraf etmeyelim mi gıybeti? Bu da çözüm değil.. İtiraf etmezsek, kendisinden sürekli sakladığımız bir sır olduğu için kardeşimizle ilişkimiz asla "açık" olamaz. Her iltifatımızda, utandığımız için ilişkimiz o farkında olmadığı halde bir türlü "içten"lik kazanamaz. Ondan sürekli saklanır gibi oluruz. Ona onun haberi olmaksızın, kendi suçumuz yüzünden kötülük yaparız. Kendi kötülüğümüz yüzünden onu mağdur ederiz. Ne yazık ki bunu ona haber veremeyiz. Aramızdaki o soğukluk hep kalır, giderek buzlanır.

Gıybet ettiysek, Yusuf'un[as] pişman olan kardeşlerine söylediği şu final sözünü söyleme hakkını ebediyen kaybederiz: "Bugün size kınama yoktur. Sizi Allah bağışlasın. O, merhametlilerin merhametlisidir." [Yusuf, 92] Gıyabında defalarca kınadığımız kardeşlerimize "Bugün size kınama yoktur" dersek, nasıl da bir anda ikiyüzlü oluveririz! Dün niye kınama vardı peki? Bugün kınamamaya karar verdiğimiz kardeşimiz, dünkü kınamalarımızı dinleyenlerin hatıralarında, bakışlarında bugün de, yarın da kınanmaya devam edecek... "Bugün size kınama yok!" deme ikiyüzlülüğünü göze alsak bile, fiziksel olarak bugün kınamaları durduramayız.. Kardeşimiz, hakkında bildiklerinden habersiz olduğu için kendisini asla savunamayacağı kişilerin gözünde sürekli kınanmaya devam edecek. "Bugün size kınama yok!" deme hakkını elde edebilmemiz için dünlerin hiçbirinde, kardeşlerimizi kınamış olmamamız gerek.

Bize kötülük yapmış da olsa kardeşlerimiz karşısında bir "Yusuf[as] sözlü" olma fırsatını dilimizle itiyoruz. Güzeller güzeli Yusuf Kıssası'nın güzel sözlü finalisti olamıyoruz...

Senai Demirci

Gazel

2009-09-04T23:19:00.006+03:00

Gönül nûr-i cemâlinden habibim bir ziyâ ister
Gözüm hâk-i rehinden ey tabibim tutiya ister
..Gönül cemalinin nurundan sevgilim bir ışık ister,
..gözüm ayaklarının tozundan ey derdimin dermanı bir sürme çekmek ister…

Safâ-yı sineme zulmet veren jeng-i günâhımdır
Aman ey kân-i ihsan zulmet-i kalbim cilâ ister
..Göğsümün ferahlığını karanlığa gömen günahlarımın ağırlığıdır,
..El-aman ey ihsan kapısı ihsanı bol bol veren, kalbimin pası ve karası bir cila ister…

Yetiş imdâda ey şâh-i risâlet rûz-i mahşerde
Ki derd-i bi-devâ-yı masiyet senden şifâ ister
..Yetiş imdadına eş risalet nurunun padişahı mahşer gününde,
..Öyle ki devası olmayan isyan derdim senden bir şifa ister...

Ne âb-ı dideden rahât, ne âh-ı sineden imdâd
Benim bağrı günâhım lutf-i şâh-ı enbiyâ ister
..Ne gözyaşlarımdan rahat var, nede sinemden bir imdad ümidine kopan ah'larda hayır var.
..Benim gönüha boyanmış bağrım nebilerin şahının lutfunu ister...

Sarıldım dâmen-i ihsânına ey şâfi-yi ümmet
Dahilek Ya Muhammed, hasta cânım bir devâ ister
..İhsan eteğine yapıştım ey ümmetine şifa olan,
..Sana sığınırım Ey Hak'kın tertemiz risalet ziyası, hasta olan canım senden bir deva ister...

Gül-i ruhsârına meftun olanlar şüphesiz
Sensiz ne mülk-i mâl ü cân ister nede zevk-ü safâ ister
..Yanaklarındaki kırmızı güllere vurulanlar şüphesizdir ki,
..Sen olmadan alsa ne dünya malı ister ne canlarına bir zevk ve neş'e ferahlık ister...

N'ola bir kerre şâd olsun cemâli bâ-kemâlinle
Ki kemter bendeniz Es'ad sana olmak fedâ ister
..Ne olacak ki bir kerecik mutlu olsun kemal bulmuş güzelliğinle,
..Aciz, fakir köleniz Es'ad ki size canını sunmak ister...

Es'ad Erbili
Türkçe metni alıntıdır.

Siyah Gozlerine Beni de Gotur

2009-05-13T22:35:00.003+03:00

Daha dokunmadan kurudu irem
çöllere bir türlü yağamıyorum
yeni bir koşunun başlangıcında
biraz deprem sonrası
biraz şehir hülyası
bir kalp yangınından geriye kalan
siyah gözlerine beni de götür
artık bu yerlere sığamıyorum.

Pembe uçurtmalar yolladığından beri
sarardı tiryaki menekşeleri
sonbaharın tozlu kafeslerinde
sevgi turnaları yakalıyorum
turnalar gidiyor;ben kalıyorum
avareyim,asudeyim,yorgunum
bilmiyorum neden sana vurgunum
Erzurum garında banklar üstünde
uyku tutmuyor karanlıkları
yitik düşlerimi kovalıyorum
gölgeler gidiyor;ben kalıyorum.

Binbir türlü kokuyorsa yaylalar
siyah gözlerine beni de götür
baharın koynundan koparıp sana
ipek bir mendile sardığım yüreğimle
şehzade gülleri gönderiyorum
umutlar kalıyor;ben gidiyorum.

Bütün yelkenlileri,deniz fenerlerini
kaptanları sorgulayan
yanından geçen küheylanların
korku tufanına yakalandığı
siyah gözlerine beni de götür
güneş ülkesinden gelen yiğitler
benzeri olmayan bir dünya kursun
cellat,ayrılığın boynunu vursun.

Usul usul intizarı çürüten
bu hercai diken,bu çılgın arzu
sürüklüyor imkansız muştuların
eşiğine gönül vadilerini
bir ağaçtan düşen yapraklar gibi
düşüyorum tanyerine
ya topla yaralı kırlangıçları
ya da bu vefasız şarkıyı bitir
özgürlüğe giden tutsaklar gibi
siyah gözlerine beni de götür.

Sevgilerde

2008-10-14T21:54:00.003+03:00

Sevgileri yarınlara bıraktınız
Çekingen, tutuk , saygılı.
Bütün yakınlarınız
Sizi yanlış tanıdı.

Bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
Bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
Kalbinizi dolduran duygular
Kalbinizde kaldı

Siz geniş zamanlar umuyordunuz
Çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek
Yılların telaşlarda bu kadar çabuk
Geçeceği aklınıza gelmezdi.

Gizli bahçenizde
Açan çiçekler vardı,
Gecelerde ve yalnız.
Vermeye az buldunuz
Yahut vaktiniz olmadı

Behçet Necatigil

2008-01-04T01:47:00.003+02:00

LEYLA’DAN MEVLAYA YOL VARDIR

Sevgili Dost,

Mektubunu aldım ve işte okuyorum:

Can dost,

Mektubunda Dar kapıyı zorladığını gördüm. Yoldaşlığın için teşekkür ederim.

Hatırlarsan, Dar Kapı’da iki sevgili vardı. Alissa ve Jerome aynı yolun
yolcusu olmaya kararlı idiler . Ama Alissa sonradan Jerome’u sevmesinin
Allah’ı sevmesine mani olacağını düşünecekti. Birbirlerinin bir diğerine
O’na giden yolda tuzak olacağı kanaatindeydi Alissa. Jerome, Alissa’ya
takılıp , Allah’ı unutabilir veya Alissa , Jerome’yi geçemeyip Mevla’dan
olabilirdi . Her birisi yekdiğerine Leyla olabilir, onun kalbindeki sevgi’ye
gölge düşürebilirdi. Yani , mahlukatta takılıp Halık’a yüz çevirmek
korkusu...

Bence Alissa hem haklıydı, hem haksızdı. Haklıydı , çünkü ‘’bir kalbe iki
sevgi aynı anda sığmaz’’ diye düşünüyordu. Yani ya mahlukat sevilirdi, ya
Allah. Ya Leyla , ya Mevla diyordu haliyle. Peki , hem mahlukat, hem Halık
sevilemez miydi ? Doğrusu , mahlukata kendi adına bakılırsa, cevap hayırdı.

Ama mahlukata bir de Halık adına bakmak var değil mi? Tercihlerimiz Ya
Leyla, ya Mevla keskinliğinde değil çok şükür. Leyla’yı Mevla adına sevmek
diye bir kapı daha var. Çünkü, Mevla bize kendini Leylalarla tanıttırıyor,
bizi onlarla sevindiriyor, kendini Leyla ile sevdiriyor. İşte sevgili
Alissa’nın haksızlığı da bu kapıyı çalmamasıyla başlıyor. O’na giderken
mahlukatı terk etmek yerine , mahlukatı o’na yol etmek de vardı oysa.

Dediğin gibi, dostum, her şey, nihayet gelip’harfte’ düğümleniyor.
Alissa’ya bu harfi öğretselerdi, herhalde ona kırk yıl köle olurdu. Harfi
hem okumalı , hem okumamalı. Harfi hem görmeli hem görmemeli insan. Okumalı
çünkü onsuz kelime tam olmuyor. Okumamalı , çünkü kelime ondan ibaret değil.
Harfi görmeli çünkü isme giden yol onun üzerinden geçiyor. Görmemeli , çünkü
ona bakıp kalan isme geçemez. Netice , harfe işaret ettiğ isim adına
bakılmalı. Mahlukata Halık’a işaret eden deliller olarak bakmalı. Leyla’yı
Mevla’nın sevgisinin elçisi olarak görmeli. Elçiyi padişah yerine koymamalı
,doğru . Ama elindeki mektubu da okumadan etmemeli . Çünkü mektup
Padişahındır.

‘’ Ey kendisinden başkasını sevmeme razı olmayan Rabbim,’’diyordu çaresiz
Alissa , Her şeyimi elimden aldığın gibi kalbimide al.’’ Ne kadar haklı
değil mi? Ayine-i Samed olan kalbinin başka mahbublara peşkeş edilmeyeceğini
kavramış, masum bir insanın duası bu. ‘’İşte kalbimi taşıyamıyorum , onu
benden al’’ der gibiydi. Onun adına olmayan sevgiler , kalbi kanatıyordu.
Yalnızlıklara , Firkatlere savuruyordu. Çünkü , husülü anında zevali başlar
her şeyin Her vuslat gerçekte bir firkat habercisidir. Kemal zevalle ikiz
kardeştir. Her sevda bir veda .. Kalbi olan hangi insan dayanır buna..

Alissa, ne kalpsiz yaşamaya razı, nede kalbini öldürmeye. O fetret insanıydı
ve kalbiyle ölmek istiyordu: ‘’ Senden başka bir şey görmeyeceğim bir yere
al beni, Rabbim!’’ Zihnim bu günlerde bu saf , duru sevecen cennet
tarifiyle meşgul . o böylece ölümü istedi. Ve Rabbi ona ölümü verdi. Bense ,
bir Kur’an talebesi olarak , yaşamayı istiyorum.’’ Ölüm dediğin nedir ki
Rabbim; Senin için yaşamayı bile göze aldım ‘’ diyerek . senden başka bir
şey göstermeyen bir yerde yaşat beni, Rabbim!’’ diye dua ederek.

Alissa’nın hatası muhtaciyet halini aşmaya çalışmasıydı. Jerome’u sevmeye
muhtaçtı . Allah’ı sevmeye de muhtaçtı çare bu ihtiyaçlardan birini inkar
etmek değil , ikisini de görüp , ihtiyacı verene iltica etmekti. Jerome’a
muhtaç olan Jerome’u Jerome’dan değil , Jerome’un Sahibinden istemeli.
İnsan sevmeyi de ister , sevilmeyi de . Sevmeye de muhtacız , sevilme yede .
O halde , bu ihtiyacımızı görüp bize niye verildiğini düşünmeli, bizi nereye
götüreceğini fark etmeliyiz. Sevdiklerimiz var , Doğru. Sevenlerimiz var,
doğru . O halde , yola buradan yürümeye başlamalı.

İşte can dost , kalbimizi keşfettik . O bize kalbimizi verdi. Kalbimizi
öldürmek yerine , kalbimizi O’na yol eyleyelim diye. Kalbimizi adımlayan bir
yolcu olmalıyız, dost. Ve kalbimiz önde , mahlukat boyu yürümeli
yürümeliyiz. Her birinin alnına bir Leyla sevgisi kondurabilmeli, ve o
Leyla’yı Mevla’nın elçisi , kapıcısı, tablacısı eylemeli. Güle aşık olmalı ,
ta ki gülü onun ismini harfi eyleyelim.

Hasılı, Allah’ı sevmemiz mahlukatsız olmamalı, mahlukatı sevmemiz Allah’sız
olmamalı. Elçi Padişah değildir. Ama Padişah’tan haber getirir.

Sevgiyle kalasın.

Senai Demirci

oraya gitme demedim mi?

2007-12-26T14:11:00.002+02:00

oraya gitme demedim mi sana?
seni yalnız ben tanırım demedim mi?
demedim mi bu yokluk yurdunda hayat çeşmesi benim
kaynağın benim demedim mi?

bir gün kızsan bana
alsan başını yüzbin yıllık yere gitsen
dönüp kavuşacağın yer benim demedim mi?

demedim mi su görünene razı olma?
demedim mi sana yaraşır otağı kuran benim ancak ?
onu süsleyen, bezeyen benim demedim mi?

ben bir denizim demedim mi?
sen bir balıksın demedim mi?
demedim mi o kuru yerlere gitme sakın?
senin duru denizin benim demedim mi?

demedim mi yolunu vururlar senin?
demedim mi soğuturlar seni?
oysa senin ateşin benim
sıcaklığın benim demedim mi?

kuşlar gibi tuzağa gitme demedim mi?
demedim mi senin uçmanı sağlayan benim,
senin kolun kanadın benim, demedim mi?
demedim mi yolunu vururlar senin,

demedim mi tövbeni bozarlar senin.
oysa senin ateşin benim,

sıcaklığın benim demedim mi?
onu süsleyen bezeyen benim demedim mi?

türlü şeyler derler sana demedim mi?
ölmezlik kaynağını kaybedersin ,
yani beni kaybedersin demedim mi?
söyle bunları sana hep demedim mi?

mevlana celaleddin rumi